“We zijn nog lang niet uitgepraat….”

Vanavond ga ik op bezoek bij familie Westphal.
Slawa Westphal is lid van de Palliatieve Netwerkgroep West Brabant. In de werkgroep is het gewoon om over de dood te praten, maar thuis in het gezin Westphal is dat een stuk moeilijker.
Hoe komt dat nou dan de ene mens makkelijker praat over de dood dan de andere?
Dat sommige mensen precies weten wat ze willen als ze dood gaan en anderen er niet aan moeten denken?
In een interview met het gezin Westphal, probeer ik daarachter te komen.
Ik ontmoet Slawa, zijn vrouw Hanny en hun zoon Baries. Baries is een sporter in hart en nieren. Hij heeft al menig partijtje tennis gewonnen in Nederland en ver daarbuiten! Baries woont in hartje Etten-Leur in een prachtig appartement welke valt onder een ouderinitiatief. Daar ontvangt hij begeleiding van Prisma. Slawa en Hanny zijn vanaf het eerste uur betrokken bij het ouderinitiatief en zetten zich daar met hart en ziel voor in. Mede van daaruit is Slawa betrokken bij de Palliatieve Netwerkgroep West Brabant.

Het praten over de dood is niet makkelijk vindt Hanny. Dat heeft te maken met wat zij als kind heeft meegemaakt. Toen Hannie 6 jaar oud was is haar opa door een ongeluk met een bouwlift overleden.
Het gebeurde bij hun huis. Plotsklaps werd haar opa uit het leven weggerukt. In hun huis liepen mensen in en uit, er was paniek, ongeloof, boosheid en verdriet. Er moesten allerlei zaken geregeld worden, waaronder de uitvaart.
De volwassen mensen hadden geen aandacht voor Hanny. Hanny heeft haar opa na het ongeluk niet meer gezien. Ze heeft geen afscheid mogen nemen van haar opa en mocht ook niet mee naar de begrafenis.
Een aantal jaren later, maakte zij dit nog een keer mee toen haar oma door een verkeersongeluk om het leven kwam. Zij werd aangereden door een auto bij haar in de straat. Weer was er ongeloof, paniek en veel verdriet. Ongelooflijk dat dit in een gezin twee keer kan gebeuren!
Hannie denkt dat zij hierdoor een traumatische ervaringen heeft opgedaan en het daarom zo moeilijk voor haar is om over de dood te praten.

Vroeger werd er anders gedacht over doodgaan en afscheid nemen dan tegenwoordig. Er werd niet veel over gepraat, het was eng en geheimzinnig.
Kinderen werden niet betrokken bij het afscheid, het was iets voor volwassen mensen.
Gelukkig wordt daar tegenwoordig anders over gedacht. Betrokken zijn bij het afscheid nemen is belangrijk voor de rouwverwerking. Tegenwoordig krijgen kinderen juist een rol bij een afscheid. Denk bijvoorbeeld maar aan het aansteken van de kaarsjes bij de plechtigheid of het voorlezen van een gedichtje voor opa of oma.
Baries beaamt dat. Toen de oma van Baries overleed, is hij door zijn ouders juist wel betrokken. Hij heeft afscheid genomen van oma toen ze in de kist lag bij het uitvaartcentrum. Het was echt wel een beetje eng en spannend vertelt Baries. Oma voelde erg koud aan. De mensen waren verdrietig. Het is best lastig hoe je daarmee om moet gaan. Het is niet iets wat je elke dag doet. Baries vond het lange tijd erg moeilijk om over het verlies van zijn oma te praten.

Op de vraag of er nagedacht is over wat je wilt als je dood gaat zegt Baries spontaan: “in ieder geval niet in de kerk!” Baries heeft er nog niet zo goed over nagedacht. Hij is nog jong en volop bezig met sporten! Dood gaan is meer voor oudere mensen…zou je denken!
Als Hanny en Slawa overlijden willen ze worden gecremeerd. Het is belangrijk om dat van elkaar te weten.

Een uitvaartplechtigheid hoeft niet perse plaats te vinden in een kerk of crematorium. Laatst hebben Hanny en Slawa afscheid genomen van een vriend, waarbij de plechtigheid in een restaurant bij het bos was. Een prachtige plek die heel erg passend was voor hun overleden vriend en zijn familie.
Door samen te praten over wat je het zelf zou willen, kom je soms op mooie ideeën die passend zijn voor jou en je naasten. Je zou eigenlijk moeten onthouden dat er heel veel mogelijk is, als je er maar over praat!

Nu is de moeder van Hanny en oma van Baries erg ziek. Ze is al oud en heeft een goed leven gehad. Het valt te verwachten dat het niet heel lang meer duurt dat oma dood zal gaan. Ondanks je het aan ziet komen is het toch moeilijk om het er over te hebben. Hoe zal het straks gaan? Hoe zal Baries reageren?
Hij zal oma ontzettend gaan missen want zij hebben een goede band samen. Erover praten is dan belangrijk! Voor iedereen, vertellen wat je bezig houdt en welke herinneringen je aan oma hebt.
Of gewoon een knuffel of arm je heen, zodat je weet dat het verdriet er mag zijn en je er over mag praten. Dat lucht op!
Hanny en Slawa hopen dat Baries steun krijgt van de begeleiding, maar zij merken dat de begeleiding het zelf ook moeilijk vindt om over dood gaan te praten. Hanny en Slawa maken zich daar zorgen over.

Na een lang gesprek neem ik afscheid van de familie Westphal. We zijn nog lang niet uitgepraat. Sterker nog…..we zijn pas net begonnen!
Ik bedank Baries, Hanny en Slawa voor het openhartige en bijzondere gesprek.
We spreken met elkaar af dat we contact met elkaar opnemen als zij ergens meer van willen weten of als zij er toch nog eens over willen praten.

Conny vd Heuvel

Contact

Stuur ons een bericht

Niet leesbaar? Vernieuw de code captcha txt

Begin met typen en druk op enter om te zoeken